η Μακεδονία, ο Τσιτσιπάς και οι άλλοι…

Τα συναισθήματα. Θλίψη και απογοήτευση. Η χθεσινή εικόνα στο κέντρο της Αθήνας ήταν απογοητευτική. Το μήνυμα που ήθελε να περάσει ο ελληνικός λαός σκεπάστηκε κάτω από το πέπλο των χημικών. Πενήντα ανεγκέφαλοι που δεν ξέρουν ούτε γιατί, ούτε πιστεύουν σε κάτι -και για μένα χρήζουν ψυχιατρικής βοήθειας- θέλουν να κάνουν το λαό να σιωπήσει. Οι Έλληνες έχουν γονατίσει τα τελευταία 10 χρόνια τόσο πολύ. Όσο ακόμα αντέχουν, αναλώνονται σε άσκοπα λόγια, χωρίς ουσία.

Χθες, αυτή η παλίρροια με τα γαλανόλευκα χρώματα θα μπορούσε να είχε μείνει στο μυαλό μας όπως τότε που πανηγυρίζαμε για το Euro το 2004 και που λέγαμε με υπερηφάνεια ότι είμαστε Έλληνες. Και αντ’ αυτού, δίνουμε τροφή στα ΜΜΕ παγκοσμίως, με την απόλυτα προκλητική συμπεριφορά μερικών ανθρωποειδών που προσπαθούν να στρέψουν αλλού την προσοχή της μάζας.

Οι Έλληνες, το έχει δείξει άλλωστε η ιστορία, είναι  άναρχος λαός. Και αυτή η ιστορία μας έχει τιμωρήσει πολλές φορές μέχρι τώρα. Αλλά η ίδια ιστορία μας έχει χαρακτηρίσει με ανεξίτηλα γράμματα στα κατάστιχά της ως έναν λαό οξυδερκή, ηρωικό και μάχιμο. Που όταν υπάρχει εξωτερική απειλή ενώνεται και παλεύει. Ο μοναδικός λαός που μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς ίδρυσε κράτος.

Το ελληνικό DNA κυλάει στις φλέβες μας και πρέπει να το τιμούμε. Λυπάμαι που τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα μας όλο μικραίνει. Μας θέλουν μικρούς και ανίσχυρους, χωρίς λόγο. Να μη μιλάμε να είμαστε πρόβατα και να σκύβουμε το κεφάλι. Μα, αλήθεια για πείτε μου, όσο και να θέλουν να μας μοιάσουν οι “φίλοι” μας οι Σκοπιανοί, τι σχέση έχουν με την ελληνική ψυχή; Όσο και να θέλουν ταυτότητα και ιστορία πόσο διαφορετικοί είναι; Και αναρωτιέμαι πόσα ακόμα λάθη θα γίνουν και πόσο ακόμα θα γονατίζουμε;

Μου έχει τύχει περίπτωση Έλληνας να έχει παντρευτεί Σκοπιανή και τα παιδιά του να μου λένε η μαμά μου είναι από τη Μακεδονία. Και να τα κοιτάζω μέσα στα μάτια και να μην ξέρω τι να πω. Σιωπή. Αυτό που ίσως δεν ξέρουμε είναι ότι τα τελευταία 20 χρόνια, οι γείτονές μας λένε Μακεδονία τη χώρα τους, όπου σταθούν και όπου βρεθούν και έτσι πλασάρονται παντού στον κόσμο. Και μη νομίζετε ότι κανένας θα κάτσει να ασχοληθεί με το να μάθει την ιστορία. Αφού τους τα χαρίζουμε. Έθνος, γλώσσα. Γονατίστε πάλι. Έλληνες, ραγιάδες. Τι άλλο έχουμε να δώσουμε; Τα νησιά του Αιγαίου. Να χαρίσουμε την Κρήτη; Τη Μύκονο; Η Μύκονος θα τους αρέσει πολύ…

Είναι ταμπέλες τα έθνη; Είναι απλά ένα όνομα; Είμαστε όλοι άνθρωποι; Είμαστε όλοι ίσοι και θα έπρεπε να μην υπήρχαν σύνορα και ετικέτες; Ίσως.

Ίσοι, αλλά διαφορετικοί. Ίσοι, αλλά να γινόμαστε το παράδειγμα για τους άλλους. Να μας βλέπουν και να μας θαυμάζουν, όπως όταν βλέπουν τον Παρθενώνα και όλα όσα έφτιαξαν με τόσο κόπο οι πρόγονοί μας. Δεν τους τιμάμε όμως. Συμπεριφερόμαστε όπως οι βάρβαροι και οι απολίτιστοι. Ξέρουμε μόνο να βρίζουμε και να μιλάμε χωρίς ουσία και όλοι είμαστε θιγμένοι. Μας φταίνε οι αστυνομικοί που πέταξαν τα χημικά και κανένας δεν αναρωτιέται ποιοι ήταν αυτοί οι 50 που χωρίς ψυχή μπήκαν να καταστείλουν τη διαδήλωση.

Λυπάμαι τόσο για την νεότερη ιστορία της Ελλάδας. Λυπάμαι γιατί κανένας ηγέτης δεν έχει αναλάβει τις ευθύνες του. Και γράφουμε με μελανά χρώματα την ιστορία και θα χαρίσουμε και τη Μακεδονία και θα μικρύνουμε κι άλλο γιατί έτσι μας θέλουν. Αμόρφωτους, χωρίς ψυχή και πρόβατα.

Και εκεί που λες ότι η ελπίδα χάθηκε, έρχεται ο Τσιτσιπάς και σκάει λίγο το μαραμένο χαμόγελο στα χείλη. Τώρα ξαφνικά όλοι χαιρόμαστε που είμαστε Έλληνες. Και υπερήφανοι με δάκρυα στα μάτια, τον χειροκροτάμε γιατί είναι το παράδειγμα. Αυτό που θα έπρεπε να είμαστε όλοι μας. Ο καθένας στον τομέα του. Και να προοδεύουμε και να εξελισσόμαστε και να δουλεύουμε με τιμιότητα και να πετυχαίνουμε.

Ας αλλάξουμε -επιτέλους πια- νοοτροπία εμείς οι Νεοέλληνες και ας αποκτήσουμε και πάλι τη χαμένη μας λάμψη. Όπως ο Τσιτσιπάς που πάλεψε και τα κατάφερε. Από την Καρδίτσα κατάγεται ο πατέρας του. Το ήξερες; Η Καρδίτσα ανήκει στη Θεσσαλία και από πάνω ακριβώς είναι η Μακεδονία. Η δική μας Μακεδονία. Η ελληνική. Υπάρχει άραγε και άλλη; 

 

Mε σεβασμό και εκτίμηση

Αθηνά Γκαντήραγα

21/1/2019