Με αφορμή τη γιορτή της Μητέρας…

Πάνε σχεδόν δύο χρόνια από την ημέρα που έφερα στον κόσμο το μικρό μου κοριτσάκι που μου άλλαξε τη ζωή. Με έκανε μαμά. Μαμά. Και πλέον όλα γύρω μου φαίνονται μικρά και ασήμαντα. Όλη η σημαντικότητα και η ουσία της ζωής κρύβεται στο γέλιο της. Στον τρόπο που με κοιτάει. Στο πώς μεγαλώνει. Πόσο γρήγορα. Πόση χαρά Θεέ μου με αξιώνεις να ζω. Μητέρα λέξη μαγική. Μια τόση δα μικρή λεξούλα που κρύβει μέσα της τόσα πολλά…

Έχοντας την καρδιά μου γεμάτη από αγάπη και πλημμυρισμένη από συναισθήματα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αυτό το κείμενο με αφορμή τη γιορτή της μητέρας. Η μητέρα. Είναι το πιο αγαπητό πρόσωπο όλων. Και το πιο σημαντικό. Και πραγματικά νιώθω ευγνώμων που έχω μαμά. Και που έζησα δίπλα της όλα αυτά τα χρόνια. Είναι τόσο άδικο για τους ανθρώπους που δεν είχαν την τύχη να μεγαλώσουν με τη μάνα τους κοντά. Και ακόμα πιο άδικο αν η μάνα τους ήταν παρούσα – απούσα. Μεγάλο πλήγμα. Μεγάλα τα κενά. Μεγάλη έλλειψη αγάπης. Δεν αναπληρώνεται.

Είναι αυτή που μας κουβαλάει 9 μήνες στην κοιλιά της μέχρι να έρθουμε στον κόσμο. Είναι η ανάσα της. Είναι η αγκαλιά της. Είναι η μυρωδιά της. Είναι αυτή που μας χαϊδεύει όταν είμαστε άρρωστοι. Είναι αυτή που μας αγκαλιάζει όταν δε νιώθουμε καλά. Είναι αυτή που μας μαθαίνει τα πρώτα μας λογάκια και τα πρώτα μας βήματα. Είναι αυτή που μας διδάσκει τη ζωή. Την αγάπη. Να μοιραζόμαστε. Να σχετιζόμαστε με ανθρώπους. Είναι εκείνη που μας κάνει να νιώθουμε σημαντικοί. Ξεχωριστοί. Που μας δίνει αξία.

Όσο πιο ολοκληρωμένη είναι η μάνα μας ως προσωπικότητα τόσο πιο αρτιμελείς θα βγούμε στην κοινωνία. Με λιγότερα προβλήματα. Με μεγάλα αποθέματα αγάπης. Θα δημιουργούμε καλύτερες σχέσεις. Θα μπορούμε να συγχωρούμε. Θα είμαστε καλύτεροι άνθρωποι και αργότερα καλύτεροι γονείς.

Όσοι μεγάλωσαν δίπλα σε μία ανεπαρκή μάνα ή μια μάνα που δεν είχε να δώσει είναι προβληματικοί και στην ενήλικη ζωή τους. Δυσκολεύονται να εμπιστευτούν. Βιώνουν συνεχώς μια απόρριψη. Δε νιώθουν ότι αξίζουν. Δυσκολεύονται να αγαπήσουν. Δυσκολεύονται να συνάψουν υγιείς σχέσεις. Και μετά ψάχνουν σε όλη τους τη ζωή την ιδανική εκείνη μάνα που ήθελαν να έχουν αλλά δεν είχαν στο πρόσωπο της κάθε γυναίκας ή του κάθε άντρα που ερωτεύονται. Και έτσι ξεκινά ένας φαύλος κύκλος. Γιατί πάντα θα απογοητεύονται αφού τελικά ποτέ δεν θα βρουν το απόλυτο. Το ολόκληρο. Το μοναδικό. Το ιδανικό. Ποτέ καμία μάνα δεν είναι τέλεια.

Όμως υπάρχει αυτή η μάνα που προσπαθεί. Που είναι εκεί για το παιδί της όποτε τη χρειαστεί. Που δεν χρησιμοποιεί το παιδί για τις δικές της ανάγκες αλλά μαθαίνει να ακούει τις ανάγκες του παιδιού. Και να τις ικανοποιεί μέχρι εκεί που μπορεί. Υπάρχει αυτή η μάνα που δε θέλει να κάνει τα λάθη που έκανε η δική της μάνα και προσπαθεί. Υπάρχει αυτή η μάνα που διαβάζει και ενημερώνεται. Που δεν τα ξέρει όλα που έχει ρίξει τον εγωισμό της χαμηλά και ακούει. Βλέπει το παιδί της στα μάτια και ξέρει μέσα της τι είναι σωστό και τι λάθος. Υπάρχει αυτή η μάνα που χτίζει την επικοινωνία και την εμπιστοσύνη από τις πρώτες κιόλας μέρες της ζωής του παιδιού της.


Τι κάνει μια μαμά καλή μαμά; Το ότι είναι διαθέσιμη και έχει ευέλικτο πρόγραμμα. Και ότι ακούει και αποδέχεται το παιδί της με τα θετικά και τα αρνητικά του. Ότι έχει υπομονή. Ότι κανεί το παιδί της προτεραιότητα. Ότι γίνεται η ίδια το παράδειγμα και δείχνει το δρόμο. Το ότι έχει μεγάλη καρδιά και ξέρει να αγαπάει πραγματικά και ανιδιοτελώς. Ότι ξέρει να ζητάει συγγνώμη και να το εννοεί. Επίσης ότι ξέρει να συγχωρεί. Ότι είναι έτοιμη να μάθει από τα παιδιά της αλλά και να τους διδάξει τις βασικές αρχές και αξίες για τη ζωή. Το ότι λέει στα παιδιά της ότι δεν είναι τέλεια και ούτε περιμένει από αυτά να είναι τέλεια…

Για όλες αυτές τις μαμάδες του κόσμου που προσπαθούν και αξίζουν την αγάπη μας και την ευγνωμοσύνη μας. Για όλα όσα κάνουν και για την αγάπη που δίνουν. Για τις στιγμές που μας χαρίζουν για τις κουβέντες που μας λένε και για τις φορές που δεν τις εκτιμάμε όσο πρέπει.
Τίποτα δεν είναι δεδομένο σε αυτή τη ζωή. Ούτε η μαμά μας. Να την αγαπάτε ακόμα και αν έχει κάνει λάθη. Να τη συγχωρήσετε όσο ακόμα έχετε χρόνο και προλαβαίνετε. Να την παίρνετε ένα τηλέφωνο αν είστε μακριά και να την επισκέπτεστε σε τακτά χρονικά διαστήματα. Είναι ο λόγος που υπάρχετε. Είναι ο λόγος που προχωράτε. Αυτή έβαλε τα θεμέλια, είτε γερά είτε σαθρά, αλλά αυτή τα έβαλε. Και της οφείλουμε μια αγκαλιά, μια καλή κουβέντα, λίγο ποιοτικό χρόνο. Όταν δε θα την έχουμε θα μας λείπει πολύ…
“Μανούλα χρόνια πολλά και εύχομαι αν διαβάσεις αυτό το κείμενο να είσαι υπερήφανη για όλα όσα έκανες και για όλα όσα δεν έκανες για μένα. Γιατί όλα αυτά με έχουν κάνει αυτό που είμαι. Και γιατί αν δεν ήσουν εσύ δε θα ήμουν ούτε εγώ. Γι αυτό και μόνο το λόγο σε ευχαριστώ και σε αγαπώ ακόμα και όταν τσακωνόμαστε, ξέρεις ότι σε κουβαλάω μέσα μου και νιώθω ευγνωμοσύνη για τα καλά που πήρα από σένα. Όσο για τα αρνητικά… Προσπαθώ μανούλα να τα διορθώσω. Προσπαθώ για τη δική μου κόρη να γίνω καλή μαμά…”