Στον Άδη ανατέλλω – Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας menoumemirates

Σαν εικόνα παλιά ξεθωριάζει
ένας κόσμος που γύρω αλλάζει
όπως κι εσύ μαζί κι εγώ
έχουμε αλλάξει με τον καιρό.

Έψαχνα να βρω μια αφορμή για να κάτσω πάλι μπροστά στο laptop μετά από τόσο καιρό. Άλλαξαν -βλέπεις- πολλά μαζί κι εσύ κι εγώ. Αν το θες είναι ευκαιρία, άλλη πορεία να χαράξεις μπορείς κάθε φορά που η ζωή σου αλλάζει. Δε χρειάζονται πολλά. Μόνο να καταλάβεις την αξία της στιγμής. Μιας τόσο δα μικρούλας στιγμής που έρχεται και φεύγει κάθε μέρα και κάθε μέρα είναι μια νέα αρχή και αυτή η στιγμή είναι εκεί για να σου θυμίζει ότι τίποτα δεν είναι για πάντα αλλά αυτή η στιγμή είναι τόσο ξεχωριστή. Δε σου λέω παραμύθια, κάποια μέρα τυχαία
θα σου κάψει τα στήθια, μια στιγμούλα μοιραία. Μια στιγμή που θα διώξει – τη μεγάλη σου θλίψη
κι η καρδιά σου θα νιώσει – όσα της έχουν λείψει που αξίζει να τη ζεις χωρίς να ξεχνάς από πού ήρθες και που θα επιστρέψεις.

@menoumemirates

@menoumemirates

Έτσι κι αλλιώς να επιστρέψω δεν μπορώ, σ’ ένα παράδεισο που μ’ έδιωξε και να `μαι, βρίσκομαι χάνομαι απελπίζομαι επιζώ, κι όταν δεν έχω τι να κάνω σε θυμάμαι.  Μα φυσικά ξεχνάς. Τη θεϊκή σου προέλευση. Ξεχνάς το σκοπό της ζωής σου. Δεν έχεις όραμα. Πού πας; Χωρίς αυτογνωσία πού πας; Χωρίς ελπίδα πού πας; Ε ψιτ. Σε σένα μιλάω. Εαυτέ μου. Γίνε επιτέλους εσύ ο γονιός και κουνήσου κάνε κάτι τώρα όσο προλαβαίνεις γιατί μετά θα χαθεί αυτή η μικρή στιγμή και θα είναι αργά πολύ αργά και όταν το αποφασίσεις να ζήσεις σε παρακαλώ πήγαινέ με όπου θες μόνο να ‘ναι μακριά απ’ το σκοτάδι.

Μα εσύ μου είπες δεν τρομάζεις, ότι στο μαύρο βλέπεις χρώμα γιατί στο φως γίνονται όλα πιο φωτεινά. Γιατί μ’ αρέσει να με κοιτάς στα μάτια και να βλέπω την αυθεντικότητα της ψυχής σου. Γιατί είσαι εσύ και μαζί πηγαίνουμε και τελικά τι ζητάω; Μια ευκαιρία στον παράδεισο να πάω.

Μα υπάρχω ακόμα
είμ’ ακόμα εδώ
παίρνω ανάσα και χρώμα
σε τροχιά άλλη πετώ.